คาเฟ่ยอนนัมดง มื้อเที่ยงคนเดียว ฟิลลี่ชีสสเต๊กเบอร์เกอร์ Hippo Brunch

มื้อเที่ยง 60 นาที ทำไมต้องเดินไปสุดซอยยอนนัมดง

มื้อเที่ยงของมนุษย์เงินเดือนช่วงปลายวัย 20 กว่าๆ คือสงครามตัวจริงทุกวัน เวลาที่มีให้แค่ 60 นาทีเป๊ะ เดินออกจากออฟฟิศแถวสถานีกาจวาไปจนถึงมุมหนึ่งของยอนนัมดง แค่เดินไปกลับก็เสียเวลาไปเต็มๆ 20 นาทีแล้ว

งบประมาณคร่าวๆ อยู่ที่ราว 20,000 วอน อยากหนีจากกลิ่นน้ำมันร้านแบคบันที่กินซ้ำทุกวัน อยากจับมีดกินอาหารแบบมีศักดิ์ศรีสักวัน ความปรารถนานี้เองที่ทำให้ขาก้าวเดินออกไป จนกลายเป็นมนุษย์เงินเดือนที่คำนวณประสิทธิภาพทุกวินาที เดินมุ่งหน้าเข้าไปในซอยซองมีซานโรอย่างถูกสะกดจิตในบ่ายวันธรรมดาที่อากาศยังร้อนอบอ้าวปลายฤดู

เดินจากทางออก 1 สถานีกาจวา 493 เมตร ใช้เวลา 7 นาที

จุดหมายอยู่ปลายสุดของยอนนัมดง เป็นคาเฟ่บรันช์ที่ดัดแปลงจากบ้านพักอาศัย เดินออกจากทางออก 1 สถานีกาจวาไปพอดี 493 เมตร ตามจังหวะเดินของฉันใช้เวลาแค่ 7 นาที ก็เห็นหน้าร้านที่มีลายฮิปโปตัวใหญ่วาดอยู่

เคยได้ยินมาว่าคิวยาวจนไม่กล้าไปเลย เลยเตรียมใจไปแบบเต็มที่ พอเดินเข้าประตูชั้น 1 ก็เจอกับการตกแต่งภายในสไตล์ทันสมัยเต็มร้าน กับที่นั่งเทอเรซกลางแจ้งที่สะดุดตาทันที แต่ตรงนี้แหละคือบททดสอบแรกที่มาถึง

ต็อกบกกีฟักทอง วัตถุดิบหมดต่อหน้าต่อตา

นั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างมุมหนึ่งสำหรับ 2 คน เปิดเมนูอย่างมั่นใจ แต่กลับได้เห็นเมนูซิกเนเจอร์ที่หมายตาไว้ในใจอย่าง 'ต็อกบกกีฟักทอง' (떡볶이ฟักทอง เมนูต็อกบกกีรสหวานมันจากฟักทอง) ถูกตัดออกเพราะวัตถุดิบหมดต่อหน้าต่อตา

ลูกค้าที่โต๊ะข้างหน้าเพิ่งเอาจานสุดท้ายไปนั่นเอง ตอนนั้นเหงื่อตกทันที มนุษย์เงินเดือนที่มีเวลาเที่ยงจำกัดเจอตัวแปรไม่คาดฝัน สมองเริ่มปั่นป่วนหนัก แต่จะให้เดินกลับมือเปล่าหลังเดินมาจนเหงื่อโทรมแบบนี้ก็คงไม่ไหว

เมนูสำรองที่เลือกและราคา

เลยเริ่มไล่ดูเมนูอย่างละเอียด นึกถึงคำโปรยของร้านที่บอกว่าเสิร์ฟจานใหญ่จุใจเหมือนปากฮิปโป เลยตัดสินใจเลือกแบบไม่พลาด

เมนูที่เลือกคือฟิลลี่ชีสสเต๊กเบอร์เกอร์กับน้ำส้มมะม่วง ราคาเบอร์เกอร์ 16,800 วอน น้ำผลไม้ราวๆ 7,000 วอนต้นๆ สั่งเสร็จมือที่กำปุ่มสั่นก็แน่นขึ้นมาทันที

ฟิลลี่ชีสสเต๊กเบอร์เกอร์ เคี้ยวสามครั้งแล้วจะเข้าใจ

พอจานมาวางบนโต๊ะ ความเสียดายเรื่องต็อกบกกีฟักทองก็หายไปราวกับโกหก หน้าตาฟิลลี่ชีสสเต๊กเบอร์เกอร์ที่เต็มถาดดึงสายตาทันที เนื้อกับชีสที่ราดล้นจานดูหนักแน่นจนแคลอรีแทบพุ่งใส่ตาแค่มองก็รู้

หยิบมีดหั่นขนมปังกับเนื้อ คำแรกใหญ่เต็มปาก การเคี้ยวครั้งแรกได้กลิ่นหอมของเนื้อชาดล(차돌박이 เนื้อสไลซ์บางส่วนพลิ้ว)และแกลบีสไตล์ที่ย่างมาอย่างดี น้ำเนื้อกระจายทั่วปาก

การเคี้ยวครั้งที่สอง ชีสที่ละลายเหนียวหนึบเกาะเกี่ยวไปตามเส้นใยเนื้อ เพิ่มรสชาติเข้มข้น ตามด้วยการเคี้ยวครั้งที่สามที่ได้ทั้งความกรอบของผิวขนมปังและความนุ่มด้านใน พร้อมรสเค็มกลมกล่อมของซอสที่กระทบปลายลิ้น

ยังคงเอกลักษณ์บรันช์สไตล์อเมริกันไว้ แต่ปรับให้ไม่เลี่ยนเกินไปสำหรับลิ้นคนเกาหลี ได้ยินว่าลดผงชูรสและทำซอสเองสด จึงไม่มีกลิ่นปรุงแต่งค้างคอ เหลือแต่ความหอมมันของเนื้อแท้ๆ

ระหว่างมื้อ น้ำส้มมะม่วงที่จิบแก้คอแห้งกลายเป็นตัวช่วยชั้นดี ความสดชื่นหวานฉ่ำของผลไม้ช่วยล้างความมันเค็มหนักของฟิลลี่ชีสได้ทันที

พื้นที่ที่คนพาสุนัขมากับคนกินคนเดียวนั่งด้วยกันได้

โต๊ะข้างๆ มีลูกค้าที่พาสุนัขมาด้วยกำลังกินพาสต้าอย่างสบายใจ ส่วนฉันก็ขยับมีดกับส้อมอยู่คนเดียวท่ามกลางบรรยากาศนั้น

ฉันไม่ใช่คนที่กินสไตล์อเมริกันเลี่ยนๆ ตอนเที่ยงบ่อยๆ นี่หว่า!

ยังไม่ทันถามตัวเองจนจบ จานก็เกือบว่างเปล่าแล้ว

ด้วยพื้นที่กว้างขวางจากบ้านที่ดัดแปลงมา แม้มาคนเดียวก็ไม่รู้สึกเขินเลย พนักงานบริการเป็นมิตร ทำให้รู้สึกเหมือนได้รับการต้อนรับอย่างดีแม้ในมื้อเที่ยงสั้นๆ

สรุป เดิน 7 นาที กิน 25 นาที จบที่ 2 หมื่นวอน

เดินจากสถานีกาจวา 7 นาที ใช้เวลากินรวม 25 นาที ค่าใช้จ่ายราว 2 หมื่นวอนเศษ! การพลาดต็อกบกกีฟักทองกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบที่ทำให้ได้ค้นพบฟิลลี่ชีสสเต๊กหนักๆ ของร้านนี้แทน!

รู้สึกเหมือนได้รับรางวัลปลอบใจที่คุ้มค่าท่ามกลางความเหนื่อยล้าของวันนี้ ครั้งหน้าต้องออกมาให้เร็วขึ้น 10 นาที เพื่อไปจัดการต็อกบกกีฟักทองให้ได้แน่นอน