ร้านจีนแทฮังโน ก่อนดูละคร 40 นาที Cheonghwawon Daehangno

กัวเปาโร่วหนึ่งจาน เริ่มต้นจากทางออก 4 สถานีฮเยฮวา

เดินออกจากทางออก 4 สถานีฮเยฮวา มุ่งเข้าตรอกทางเดียวฝั่งประตูซองแด ตอนนั้นในหัวคิดถึงแค่เรื่องเดียว มื้อเที่ยงวันนี้ต้องเป็นกัวเปาโร่วกรอบเปรี้ยวหวานให้ได้

กลางย่านแทฮังโน ก่อนละครจะเริ่มในเวลาจำกัดแค่ 40 นาที ต้องรีบหาของกินจีนแท้ๆ ให้ทัน ระยะห่างจากสถานีรถไฟใต้ดินแค่ 166 เมตร เดินเพียง 2 นาที ทำให้ก้าวเดินมั่นใจขึ้นมาก

สองครั้งพลาด ทั้งคิวยาวและวัตถุดิบหมด

ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจมาที่ร้านนี้ตั้งแต่ต้น เดิมทีจะไปร้านเล็กๆ ที่มีชื่อเสียงในตรอกลึกแถวถนนละคร แต่พอเห็นคิวยาวหน้าร้านก็ต้องถอดใจทันที เวลาก่อนดูละครเหลือน้อย การรอคิวอย่างน้อย 20 นาทีถือว่าอันตรายมาก

ไม่รีรอ เดินไปตรอกข้างๆ อย่างรวดเร็ว แวะร้านอีกแห่งแต่ก็ถูกปฏิเสธเพราะวัตถุดิบหมด นับเป็นความผิดหวังครั้งที่สอง

ชั้น 1 สำหรับกินคนเดียว ชั้น 2 ที่นั่งริมหน้าต่าง — ที่นั่งของ Cheonghwawon Daehangno Branch

ระหว่างเดินหลงในตรอกท่ามกลางความดุเดือดของพีคไทม์มื้อเที่ยงย่านแทฮังโน ในที่สุดก็เจอ Cheonghwawon Daehangno Branch หน้าร้านที่ดูสง่าและป้ายอักษรจีนสีแดงทำให้เข้าไปเปิดประตูเหมือนถูกสะกด พอเข้าไปชั้น 1 เต็มไปด้วยนักศึกษาและมนุษย์เงินเดือนที่มากินคนเดียว ใจหวิวว่าจะไม่มีที่นั่งอีกแล้ว แต่พนักงานพาขึ้นบันไดไปชั้น 2 อย่างเป็นมิตร

ถ้าชั้น 1 เป็นพื้นที่กะทัดรัดเน้นโต๊ะบาร์และที่นั่งเดี่ยวสำหรับคนกินคนเดียว ชั้น 2 กลับกว้างขวางโปร่งโล่งเกินคาด มีที่นั่งริมหน้าต่างมองเห็นถนนแทฮังโนได้ทั้งสาย และโต๊ะกลุ่มขนาดใหญ่จัดวางเรียบร้อย

พอดีมีที่นั่งริมหน้าต่างว่างอยู่หนึ่งที่ พอได้นั่งลงความตึงเครียดก็ค่อยๆ คลายลง

สั่งผ่านแท็บเล็ต กัวเปาโร่ว 17,000 วอน กับกุ้งผัดชิลี รวม 39,300 วอน

สั่งอาหารผ่านแท็บเล็ตที่ติดตั้งอยู่ทุกโต๊ะ ไล่ดูเมนูหลากหลายแล้วตัดสินใจว่าจะให้รางวัลตัวเองที่เหนื่อยมาทั้งวันด้วยมื้อกลางวันจัดเต็ม สั่งกัวเปาโร่ว (17,000 วอน) พร้อมกุ้งผัดชิลี รวมยอดชำระ 39,300 วอน ถือว่าไม่ใช่งบเบาๆ สำหรับกินคนเดียวหรือสองคน แต่ก็ยิ่งเพิ่มความคาดหวัง

ระหว่างรออาหาร มองผู้คนเดินผ่านไปมาข้างล่างผ่านหน้าต่างชั้น 2 บรรยากาศแบบนี้ทำให้พอใจตั้งแต่ยังไม่เห็นอาหารเลยด้วยซ้ำ

รสชาติกัวเปาโร่วเป็นอย่างไร? สัมผัสที่เปลี่ยนไปทุกครั้งที่เคี้ยว

ไม่นานกัวเปาโร่วที่เพิ่งทอดร้อนๆ จากครัวก็มาเสิร์ฟบนโต๊ะเป็นจานแรก ควันลอยกรุ่นเหนือแป้งทอดสีทองที่เคลือบซอสเปรี้ยวหวานเป็นมันวาว น้ำลายสอทันที ตอนหยิบคีมกับกรรไกรตัดชิ้นกัวเปาโร่ว เสียง 'กรอบ' ที่คมชัดพร้อมความแข็งกรอบของแป้งทอดส่งตรงถึงปลายนิ้ว

หยิบชิ้นหนาๆ ด้วยตะเกียบใส่ปาก คำแรกที่เคี้ยวคือความกรอบสุดๆ ของแป้งข้าวเหนียวที่ห่อหุ้มด้านนอกแตกกระจายในปาก

เคี้ยวครั้งที่สอง ชั้นแป้งข้าวเหนียวเหนียวนุ่มหอมด้านในพันรอบลิ้น ครั้งที่สาม เนื้อหมูชิ้นหนาๆ นุ่มกำลังดี พร้อมน้ำเนื้อหอมกรุ่นที่แตกออกมา ความเปรี้ยวของซอสแตะปลายจมูกเบาๆ ตามด้วยรสหวานเค็มที่โอบล้อมทั่วปาก บาลานซ์ของซอสจัดการความมันได้อย่างสมบูรณ์แบบ จนไม่มีช่วงเวลาที่รู้สึกเลี่ยนเลย

กุ้งผัดชิลี เนื้อกุ้งเด้งแน่น สลับกินกับกัวเปาโร่วได้จังหวะดี

ตามมาด้วยกุ้งผัดชิลีที่มีตัวตนชัดเจนไม่แพ้กัน กุ้งตัวโตคลุกซอสชิลีสีแดงข้นเหนียว ควันลอยกรุ่นกระตุ้นความอยากอาหาร

ชอบตรงที่กุ้งไม่หุ้มแป้งทอดหนาเกินไป ยังคงสัมผัสเด้งแน่นของเนื้อกุ้งแท้ๆ ไว้ พอกัดคำแรกเนื้อกุ้งแตก 'ป๊อก' ในปาก สัมผัสอิ่มเอิบเยี่ยมมาก

ความเผ็ดหวานลงตัวของซอสชิลีเข้ากันดี สลับกินกับความเปรี้ยวหวานของกัวเปาโร่วก่อนหน้าได้จังหวะที่ลงตัวที่สุด

สั่งของทอดสองจานรวดแล้วไม่เลี่ยน เพราะอะไร

ปกติแล้วไม่เคยสั่งของทอดสองอย่างในมื้อเที่ยงเดียวกันเด็ดขาด เพราะเสี่ยงท้องอืดหรือเลี่ยนกลางคัน แต่สภาพของทอดและบาลานซ์ของซอสที่นี่สมบูรณ์แบบจนวางตะเกียบไม่ลงจนถึงชิ้นสุดท้าย เทคนิคที่ทำให้แป้งทอดไม่อ่อนตัวแม้เวลาผ่านไป ยังกรอบและเหนียวนุ่มอยู่เหมือนเดิม น่าทึ่งจริงๆ

บรรยากาศถนนแทฮังโนที่มองเห็นจากที่นั่งริมหน้าต่างชั้น 2 ผสมกับอาหารจีนร้อนกรอบที่แผ่กระจายเต็มปาก คือการพักผ่อนที่สมบูรณ์แบบและเหมือนการแสดงเล็กๆ ในตัวเอง ความเหนื่อยจากการเจอคิวยาวและวัตถุดิบหมดในตรอกก่อนหน้านี้ละลายหายไปในพริบตา

ก่อนดูละครที่แทฮังโน หรือเมื่ออยากกินอาหารจีนที่เรียบร้อยได้มาตรฐาน Cheonghwawon Daehangno Branch คือคำตอบที่เลือกได้โดยไม่ลังเล

ครั้งหน้าตั้งใจว่าจะต้องลองอูยุกโดซัคมยอน (บะหมี่เนื้อ) ที่ต้มน้ำซุป 24 ชั่วโมง และเชียวมัยที่เชฟจากมณฑลกวางตุ้งปั้นเองให้ได้ วางตะเกียบลงในที่สุด มื้อเที่ยงนี้สมบูรณ์แบบจริงๆ