ร้านนั่งดื่มจัมซิล ซาซิมิ 4 คน กับฮันบอลฮวายอ 41 ดีกรีที่ Ichigo

ร้านนั่งดื่มจัมซิล ทำไมสุดท้ายก็วนกลับมาที่เดิมทุกที

การเลือกร้านนัดเลี้ยงเป็นเรื่องเหมือนจับฉลากทุกครั้ง เดือนนี้ไปร้านหมูย่างมาสองรอบแล้ว ส่วนร้านไก่ทอดพอนั่งลงก็คุยกันไม่รู้เรื่อง คนที่เสิร์ชหาร้านนั่งดื่มจัมซิลส่วนใหญ่น่าจะติดอยู่ตรงจุดนี้เหมือนกัน

ที่ที่เพื่อนร่วมงานชวนกันไปหลังเลิกงานคือ Ichigo สรุปสั้นๆ ก่อนเลยคือ เหมาะกับวงที่มีคนรู้เรื่องเหล้าอยู่อย่างน้อยหนึ่งคน แต่ถ้าเป็นวงที่ดื่มได้แค่โซจูอย่างเดียว ก็คงไม่มีเหตุผลต้องมาไกลถึงที่นี่

ป้ายร้านเล็กจนเดินเลยไปรอบหนึ่ง

ร้านอยู่ลึกเข้าไปในซอย ไปครั้งแรกยังไงก็ต้องเดินเลยไปหนึ่งรอบ ป้ายไม่ได้หวือหวาอะไร ผนังด้านนอกสีดำมีแค่ตัวอักษร ICHIGO ติดอยู่ ตอนกลางคืนดูจากแสงไฟที่ลอดออกมาจากหน้าต่างจะง่ายกว่า

ที่จอดรถล่ะ?

วันนั้นเป็นวงดื่มเลยไม่ได้ขับรถไป เลยไม่ได้ตรวจสอบที่จอดรถด้วยตัวเอง จากรูปจะเห็นว่ามีรถจอดอยู่ในซอยหน้าร้าน แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นพื้นที่จอดเฉพาะหรือเปล่า ใครจะขับรถไปแนะนำให้โทรถามล่วงหน้าจะดีกว่า

ที่นั่งมีสองแบบ เคาน์เตอร์กับโต๊ะ 4 คน

เข้าไปข้างในจะเห็นที่นั่งแบ่งเป็นสองโซน ฝั่งหนึ่งเป็นเคาน์เตอร์หันหน้าเข้าครัว อีกฝั่งเป็นโต๊ะสำหรับสี่คน ถ้ามองว่าเป็นร้านนั่งดื่มจัมซิลสำหรับนัดเลี้ยง ให้นับจำนวนคนตามขนาดโต๊ะเป็นหลัก

เคาน์เตอร์มองผ่านม่านโนเรนสีแดงเห็นโต๊ะเตรียมอาหารตรงๆ ดูเหมือนจะเหมาะกับคนที่มาคนเดียวหรือมาสองคน แค่นั่งดูเขาแล่ปลาก็เป็นกับแกล้มได้แล้ว

นั่งอยู่ตลอดเวลาก็เห็นข้างในนั้นหั่นอะไรบางอย่างอยู่ตลอด ก่อนที่จานจะมาถึงโต๊ะ เราก็ได้เห็นวิธีทำมันไปหมดแล้ว

โต๊ะที่นั่งได้สองสามชั่วโมงสบายๆ

โต๊ะสำหรับสี่คนพอดีเป๊ะสำหรับสี่คนจริงๆ เก้าอี้หนังสีเขียวมีพนักพิง นั่งสองสามชั่วโมงหลังไม่เมื่อย หน้าต่างถูกปิดด้วยม่าน เลยมองไม่เห็นข้างนอก ทำให้ลืมเวลาไปเลย

เสียงไม่ก้องอย่างที่คิด บทสนทนาโต๊ะข้างๆ ไม่ลอดมาถึง เลยไม่ต้องถามซ้ำว่าคนตรงข้ามพูดอะไร เรื่องนี้สำคัญเงียบๆ เวลาเลือกร้านนัดเลี้ยงในจัมซิล เพราะร้านหมูย่างส่วนใหญ่ทำแบบนี้ไม่ได้

ชื่อร้านแปลว่าสตรอว์เบอร์รี ป้ายสีฟ้าติดผนังเขียนเป็นฮิรางานะว่า いちご แต่ไม่ใช่ร้านที่เสิร์ฟสตรอว์เบอร์รี

อาเปริทีฟกับเพรตเซลมาก่อนเมนู

พอนั่งลง จะมีสองอย่างมาพร้อมเมนู คือเหล้าสีแดงในแก้วเล็กๆ และเพรตเซลในจาน

เพรตเซลก็คือเพรตเซลธรรมดา เค็มกรุบ มือเผลอหยิบตลอดก่อนเหล้าจะมา ตอนแรกสงสัยว่าทำไมต้องเสิร์ฟของนี้ด้วย แต่สุดท้ายก็หมดจานไปเอง

อาเปริทีฟเป็นเหล้าสีแดงหน้าตาคล้ายไวน์ อยู่ในแก้วคริสตัลเล็กแบบมีลวดลาย จิบเดียวก็หมด รสหวานมีเปรี้ยวนิดๆ เหมือนเอาไว้เปิดปากก่อนเริ่มดื่ม แต่ไม่ได้ถามว่าคือเหล้าอะไรแน่ชัด

การเซตติ้งโต๊ะแต่ละที่จะออกมาแบบนี้ จานลายดอกไม้ ถ้วยซีอิ๊ว แก้วน้ำ ผ้าเย็น ตะเกียบไม้สีดำมีที่วางตะเกียบแยกต่างหาก ระดับการจัดโต๊ะขนาดนี้ ต่อให้แต่งตัวมาดีๆ ก็ไม่รู้สึกแปลกแยก

ฮวายอ 41 ดีกรี 375 มล. 60,000 วอน สี่คนกินได้ขวดเดียว

เหล้าที่สั่งคือฮวายอ 41 ดีกรี ขวด 375 มล. ราคา 60,000 วอน ขวดสีดำสกรีนตัวอักษรสีทอง เสิร์ฟมาพร้อมถังน้ำแข็งใส่น้ำแข็งเต็ม

ถ้าดื่มเพียวๆ ความแรง 41 ดีกรีจะมาเต็มๆ เลยสั่งโทนิควอเตอร์มาผสมเป็นไฮบอลแทน ใส่น้ำแข็ง เติมฮวายอนิดหน่อย แล้วเติมโทนิควอเตอร์เยอะๆ วิธีนี้ทำให้ดีกรีลดลงมาก สี่คนกินขวดเดียวได้อยู่นานเลย

ถ้าคิดถึงงบสำหรับนัดเลี้ยง 60,000 วอนอาจจะรู้สึกหนักอยู่บ้าง แต่การตั้งเหล้าไว้ขวดเดียวแล้วค่อยๆ ดื่มไปเรื่อยๆ ดีกว่าสั่งโซจูหลายขวด เช้าวันรุ่งขึ้นจะสบายกว่า จังหวะการดื่มก็ช้าลงเองโดยธรรมชาติ

ซาซิมิสำหรับ 2 คน ความหนาคือสิ่งแรกที่เห็น

เราสั่งซาซิมิสำหรับ 2 คน พอจานมาถึงโต๊ะ ทุกคนเงียบไปแป๊บหนึ่ง เขาปูหัวไชเท้าฝอยบนน้ำแข็งแล้ววางปลาดิบไว้ด้านบน มองแวบเดียวนับชนิดไม่ทันเลย

มีแซลมอน ทูน่า หอยเป๋าฮื้อ หอยเชลล์ กุ้งหวาน และปะปนอยู่ด้วยปลาเนื้อขาวอีกสามสี่ชนิด มีปลาเนื้อคล้ำอยู่หนึ่งชิ้นแต่แยกไม่ออกว่าเป็นปลาทูหรือปลาซาบะ

สิ่งที่สะดุดตาก่อนรสชาติคือความหนา ไม่ใช่จานที่หั่นบางเพื่อเพิ่มจำนวนชิ้น หยิบมาหนึ่งชิ้นตะเกียบรู้สึกได้ถึงน้ำหนัก จิ้มซีอิ๊วนิดเดียวก็ไม่กลบรสปลา

หอยเป๋าฮื้อวางบนสาหร่ายพร้อมเครื่องใน

หอยเป๋าฮื้อเสิร์ฟมาให้กินคู่กับสาหร่าย โดยวางเครื่องในมาด้วย รสขมนิดๆ ช่วยล้างความหวานตกค้างในปากหลังดื่มเหล้า คอมโบนี้เป็นครั้งแรกที่เคยกิน ในวงเลี้ยงถ้ามีของแบบนี้มาสักจาน บทสนทนาก็เปลี่ยนทิศไปได้เลย

เอาซาซิมิกับฮวายอมาวางคู่กันแล้วลงตัวมาก ความแรง 41 ดีกรีช่วยล้างความมันของปลาดิบ พอหยิบชิ้นต่อไปปากก็เหมือนเริ่มใหม่อีกครั้ง เรื่องนี้โซจูทำแบบนี้ไม่ได้

อูนิพาสต้า ครั้งนี้ฉันคิดผิด

ตอนแรกสงสัยว่าจะสั่งพาสต้าในอิซากายะทำไม เพื่อนที่ไปด้วยเป็นคนเลือก ส่วนฉันค้าน สุดท้ายฉันคิดผิด

พอยกเส้นขึ้น ซอสจะไหลตามมาเป็นเส้นสาย เป็นซอสครีมแต่ไม่หนัก มีสีเขียวอ่อนๆ ด้านบนวางไข่หอยเม่นทั้งก้อนแล้วขูดชีสโรยเหมือนหิมะ

ปกติเขาให้คลุกไข่หอยเม่นกับเส้นก่อนกิน แต่แนะนำให้ลองกินคำแรกแบบไม่คลุกก่อน ไม่มีกลิ่นคาวเลยแม้แต่น้อย รสหวานมาก่อน พอคลุกแล้วซอสทั้งจานจะออกไปทางรสทะเลเต็มตัว เส้นต้มสุกกว่าอัลเดนเตนิดหน่อย เพราะเป็นพาสต้าที่กินเป็นกับแกล้มดื่ม แบบนี้น่าจะเหมาะกว่าเส้นเด้งกรุบ

ข้อที่น่าเสียดายคือปริมาณ สำหรับสี่คนแบ่งกันแค่คนละสองสามคำก็หมดแล้ว

นั่งได้กี่คน สรุป

สำหรับสี่คนที่นั่งคุยกันสองสามชั่วโมงถือว่าดี แต่ถ้าไปกันสิบคนขึ้นไปแล้วตั้งวงเวียนแก้ว ที่นี่ไม่เหมาะ เพราะขนาดโต๊ะไม่ได้ออกแบบมาแบบนั้น ถ้ากำลังหาร้านนัดเลี้ยงในจัมซิล ให้เริ่มจากนับจำนวนคนก่อนเลย

เรื่องราคา ถ้ารวมซาซิมิ พาสต้า และฮวายอหนึ่งขวด ค่าใช้จ่ายต่อคนก็ไม่ได้เบา แต่ถ้ามีคนรู้เรื่องเหล้าอยู่ในวงสักคน คนนั้นจะพอใจกับร้านนี้มาก และวงเลี้ยงส่วนใหญ่มักตัดสินความสำเร็จจากคนคนเดียวแบบนั้น

ถ้าเสิร์ชหาร้านนัดเลี้ยงจัมซิลมาหลายครั้งแล้วก็วนกลับไปที่เดิมเสมอ ลองเปลี่ยนทิศดูสักครั้งก็ได้ ลองมองไปทางอิซากายะจัมซิลดูบ้าง ตัวเลือกจะเปลี่ยนไปเลย ที่ตั้งร้านคือ 6-7 Baekjegobun-ro 11-gil, Songpa-gu, Seoul ชั้น 1